Waarom N-VA?

Twintig jaar geleden leek het Vlaams Belang mij, met mijn Volksunie verleden, de logische keuze. Net als een meerderheid van de Vlamingen moest ik vaststellen dat heel wat samenlevingsproblemen door de verschillende regeringen verkeerd werden aangepakt. Allicht niet met slechte bedoelingen, maar helaas ook niet met gewenste resultaten.

Het Vlaams Belang was ook de enige echte oppositie, kreeg automatisch de proteststemmen en werd slapend electoraal rijk. Toen er echter na de overwinning van 2004 geen openheid kwam van het partijleiding ben ik beginnen twijfelen. Het Belang had daarbij, na de komst van N-VA en LDD, zijn standpunten moeten bijsturen en beter moeten onderbouwen om met de concurrentie om te gaan.

Men heeft de standpunten enkel verhard en dat was volgens mij zeker niet het antwoord wanneer de economie aan het verzuipen is en wanneer mensen bezig zijn met hun jobs en hun spaarcenten. Helaas is het enige antwoord van het Vlaams Belang steeds maar hameren op het vreemdelingenprobleem en de criminaliteit.

Een partij is voor mij een middel om een doel te bereiken, mijn doel is altijd onveranderd gebleven maar het Vlaams Belang was voor mij op dat moment niet meer het juiste middel. Ik ben begin 2009 uit het Belang gestapt. Ik heb dan ruim één jaar als onafhankelijke in het federale parlement gezeteld.

Eind 2009 heb ik de stap gezet naar de Nieuw-Vlaamse Alliantie. De N-VA is een verfrissende en serieuze partij die er wél in slaagt om Vlaams-nationalistisch gedachtegoed op de politieke agenda te krijgen, die voluit voor Vlaanderen gaat en dat op een open en consequente wijze naar het publiek kan vertalen. In tegenstelling tot de traditionele partijen durft de partij ook de hedendaagse problemen in onze maatschappij bij naam te noemen. De stijl die onze voorzitter Bart De Wever hanteert is helder, duidelijk en recht op de man af - zonder te willen kwetsen. Dat spreekt me wel aan.